Her gün yazmadığını bildiğim halde bloguna bakarken,onun yazdıklarıma bakmıyor olması ne ilginç.

 Farklı konuşalım.
Geçmişimden nefret ediyorum.Yaptıklarımı,hissettiklerimi hatırladıkça iğreniyorum.Birkaç yılda sadece,kaç farklı kişi olmuşum ben.En iyi hissettiren ise şu an olduğum kişi.Beni tanırsanız sizin gözünüzde boş,tembel,bencil gözükürüm.Belki de öyleyimdir gerçekten,öyleyim ama kendimi aydınlanmış hissediyorum.Sizin gibi amaçsız yere yormuyorum kendimi.Evet bir amacım isteğim vardı,onu tam anlamıyla kaybedersem daha da rahatlayacağım.Bir amaç uğruna neler yapıyor insan bazen.Ne kadar salakmışım.Kötü biri deyin bana,sizin şu boş hayatlarınızdan çok daha gerçekçi şeyler yaşamışımdır.Ben de yapmacık davrandım,ben de gülümsedim boş yere zamanında.
Kendimi hiç kimsenin yanında çok rahat hissetmedim inanır mısınız?Bir kere bile.Üstelik o kadar özgür düşünürken.Kolay sinirlendim ama haklıydım.Gözümün içine sokarsanız bir şeyleri,ki üstelik uyanık biri olduğunuzu düşünürken,sinirlenirim size ne!İnsanlar her şeyi üzerlerine alınabilirler anlayamadınız mı?Eski şarkıları dinleyemiyorum.Aptal.İçimde sadece öfke kaldı.Aydınlanmış hissediyorum tamam da anlayamadığım bir şey var.İnsanlar yalnız kalmaktan bu kadar korktukları için mi birilerini sevmek için zorluyor kendilerini?
Bakışlardan anlıyorum aslında.Bu da bir özellik mi diye ezin beni hadi,ama anlayamadınız işte yıllar oldu,anlayamadınız suratımdan!Ben anlıyorum,gitmemek istiyorum görmemek için.
"Aslında aşık değil ama seviyor işte" diyen suratlar.Görmek istemiyorum artık.Ama o umut işte.Umut.Gitmesini bilmedi ki,benim gibi di mi?
Büyüdükçe düzelirmişim,dine falan saygı duyarmışım öyle diyorlar.
Hiç umutlanıp da kendinizi tatmin etmeye çalışmayın böyle şeylerle.
Ve hayır,o gün bahsettiğiniz durumun varlığını sorgulasaydınız,üzülmenizin sebebi benim üzülecek olmam olmazdı,topluma karşı gelmiş olmanız olurdu.Çünkü korkaksınız.
Mutlu muyum?Hayır.
Mutsuz muyum?Belki bilmiyorum.Şu an hiçbir şey hissedemiyorum gerçekten.
Her şey yapmacık geliyor.Yazdıklarınız,yazdıkları,yazdıklarım.Burada hep çok gerçek konuşuyorum ama nedense.Belki şu an olduğum kişi daha da özgürleşmeye iter beni.İçimden atarım her şeyi.
Aslında yapmak istediğim bir şey var.
Bak izle.
"-Ellerini verir misin,kolay olmayacak çünkü?
-Tabi
-..İşte böyle yani.Gitme ama.
(Elini çeker.karşıdaki)
-Nasıl?Ama...
-Bilerek olmadı ben de istemezdim.Ne kadar zor durumda olduğumu anla lütfen,nasıl dayandığımı.Ve lütfen unutma tarafsız konuşmaya çalıştım yeterince."
Ne kadar güzel filmler var.Birileri korkmuyor anlatmaktan.
Sorsan şu an sorun ne diye,cevaplarım.
Birileri korkmuyor kendisi olmaktan.Ben değilim o kişi.
Korkunç biriyim işte,düzgün düşünemiyorum asla.
Böyle olmak da sorun değil bazen çünkü bütün suçu birine veya beynime atmak çok kolay oluyor.Suçluluk duymayacak kadar mükemmel bir noktadayım işte.

Bu yazıyı asla okumayacağına eminim,ama aklım beni bunları yazmaya yönlendiriyor.Son cümleyi yazmaya da aklım yönlendirdi.Bunu da..
Sürekli yazmaktan sıkıldım artık,bir süre ara vermeliyim.Böylece yapacak hiçbir işim olmaz ve boşuna kıçınızı yırtmanızı keyifle seyredebilirim.
"Bu arada sakın kendin olma,kurallara karşı gelirsin falan,özgür hissedersin aman!"

Sana yalan söylediğimi anlamayacak kadar da salaksın işte.
Çıkardığı sesler.