Bu kadar rahatsızlık duyarak devam edemiyorum yaşamaya.
İhtiyacım olan hiçbir şey yok.
Ne yazdığımı,neler hissettiğimi bile anlayamıyorum artık,sizin gerçek diye kabul ettiğiniz şeyler yüzünden buraya geldim ben.

Kendime acımak dışında bir şey yapamıyorum artık.Mutlu olmaya çalışmak istiyorum gerçekten ama bulamıyorum isteyecek gücü.Sanırım sayenizde,sayende pes ettim.O yüzden burada ağlamadan,gülmeden oturuyorum,sadece neler yaptığımı,hissettiğimi düşünerek.
Yarın,pazartesi ve birkaç hafta boyunca neler yapacağınızı düşünüyorum,nasıl atlatacağım bunları diye sorular soruyorum."Öylece otur ve sus" diyorum kendime sonra..Çünkü susmak dışında bir seçeneğim yok.
Hem boş,hem salak,hem de korkak hissediyorum kendimi.